'Bij Johan mag ik fouten maken'....oeps

Richard gaf maandag z’n allereerste bokstraining bij Leef.

Hij stelt zich voor en eindigt met de woorden:

"Ik ben ook -zelfs na al die jaren- nog lerende."

En die zin bleef hangen.

Omdat ik dat precies zo voel.

Ik leer nog steeds. Elke dag. Iedere training. Iedere yogales.

Tijdens de training had ik weer zo’n momentje.

Na de uitleg van een simpele combinatie begonnen we te boksen.

Eerst met Johan, daarna wisselen.

Ik kom bij ‘D’ terecht en zeg meteen:

"Je hoeft je niet in te houden hè -mannen doen dat standaard bij vrouwen- maar dat is écht niet nodig. Ik kan wel wat hebben."

En ik hoor mezelf erachteraan zeggen:

"De basistechniek zit er wel een beetje in hoor, en ik kan ook wel aardig stoten, maar verwacht geen hoog niveau of zo."

Even alvast de lat wat lager leggen ;).

Men verwacht vaak nogal wat van mij - althans dat denk ik, maar ik heb kickboksen altijd vooral therapeutisch ingezet.

Frustratie, teleurstellingen… alles kreeg lekker de ruimte op de bokszak of de pads. En nog steeds trouwens. Heerlijk.

Een bokstraining voelt toch weer even anders.

Na een paar rondjes wisselen hoor ik mezelf zeggen:

"Ik blijf nog even bij Johan hoor, bij hem mag ik fouten maken."

Serieus, Chris…

Je mag altijd fouten maken.

Overal. Bij iedereen.

Sterker nog:

Je móet fouten maken.

Want dáár zit je groei.

Dat is precies wat ik de kinderen tijdens de mindsetlessen altijd leerde:

"Fouten maken is niet erg, want....?"

"Van fouten maken kun je leren juf!"

Toen dacht ik weer aan Richards woorden.

‘Zelfs na al die jaren ben ik nog lerende’.

Zijn we dat allemaal niet? De eeuwige leerling.

Bij mij duikt dat stemmetje ‘niet goed genoeg’ ook nog regelmatig op, zo blijkt.

Het leren zit in het (h)erkennen van wat je denkt, zegt en doet.