Spijkerbroek en sneakers, twintig jaar later.

Vandaag is het 20 februari en zijn Johan en ik 20 jaar getrouwd.

Ik was 23 en hoogzwanger van Yorn.

Ik dacht dat ik een hele dame was. Achteraf was ik gewoon een broekie.

Geen jurk en hakken.

Maar een spijkerbroek en sneakers op woensdagochtend.

Ik heb niet zoveel met trouwen.

Omdat Johan al eerder getrouwd was, wilde ik liever een geregistreerd partnerschap. Johan niet. Dus we trouwden. Prima, maar dan zonder poespas.

We hielden het klein. Alleen getuigen, ouders, broers en zussen. Daar had niet iedereen naar geluisterd, maar vooruit ;-).

Geen praatje, geen ringen (die lieten we later tatoeëren). Gewoon 'ja ik wil' en s avonds uiteten.

We kregen nog een zoon, Iyan.

Kort daarna verloren we mijn broer.

De financiële crisis van 2008 hielp ook niet echt mee.

Vijf jaar dubbele lasten.

Een huis dat niet verkocht werd én een huis dat niet werd afgebouwd.

En uiteindelijk €110.000 schuld.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Niet meteen in ieder geval.

We hebben echt wel momenten gehad dat het schuurt. Dat er twijfels zijn. Komen we hier wel samen uit? Tot nu toe wel.

Johan heeft energie voor tien.

Is gevoeliger dan mensen soms denken.

En hij laat me nooit twijfelen aan hoe mooi hij me vindt.

Als hij lesgeeft bij Leef en helemaal in z'n element is, krijg ik nog steeds vlinders.

Wat ook fijn is: we willen in de basis hetzelfde.

Gewoon doen waar we blij van worden.

En als anderen daar ook nog iets aan hebben, geeft dat extra voldoening.

Dan heb ik het natuurlijk over Leef.

We zijn niet meer wie we waren op die woensdagochtend in een spijkerbroek.

Gelukkig maar.

Doe mij er nog maar 20.