Fuck ik doe niet mee

Fuck, ik doe niet mee

Denk ik als ik wakker word.

Het is de ochtend van de truffelceremonie waar ik al een tijd naar uitkijk - en die ik ook nog eens zelf heb georganiseerd, samen met Ramona, de begeleider.

Ik had gedroomd dat ik niet zou deelnemen. Hoe de droom exact verliep weet ik niet meer, maar het gevoel dat ik niet mee zou doen bleef duidelijk hangen..

De dagen ervoor bewoog ik van 'och jezus wat spannend' naar 'komt allemaal goed, ik heb er zin in'. Tot de dag zelf.

Ik begon de ochtend met een yogales. Dat was fijn want de spanning bouwde zich behoorlijk op. Ik voelde meer spanning dan andere keren. Ik voelde me een beetje als een hert dat angstig in koplampen kijkt. #dramaqueen

De yoga maakte dat ik wat meer kon ontspannen.

Na de les kwamen Ramona en Alice.

Ik vertelde over mijn droom - en ik neem mijn dromen vrij serieus. Dus ik zei eerlijk dat ik twijfels had. "Oh, wacht maar," zei Ramona. "We doen even een test. Jouw lichaam vertelt je of het de bedoeling is dat je meereist."

We deden de slingertest. Je zorgt eerst dat je geaard bent, je vraagt je lichaam wat 'ja' betekent en wat 'nee' betekent - naar voren bewegen is bijvoorbeeld ja, naar achter is nee. Nog voordat ik mijn zin had afgemaakt, was het antwoord duidelijk.

Ja. Oké dan.

Ramona en Alice gingen verder met het inrichten en reinigen van de ruimte. Niet met een emmer en sop - energetisch bedoel ik ;). Bedjes, kussens, dekens werden klaar gelegd.

Wat later kwamen de andere dames binnen. Iedereen zocht een plekje, we deden een voorstel en intentie ronde, en Ramona vertelde ons wat over de truffel, de dag, en over rapé.

Ik had Ramona gevraagd rapé mee te nemen. Een medicinaal snuifpoeder uit het Amazonegebied - via een buisje wordt dat in je neus geblazen, en ja, dat is precies zo heftig als het klinkt. Maar voor iemand met een ontzettend druk brein - cést moi - werkt het als een resetknop. Het aard je, maakt je hoofd leeg en zorgt ervoor dat vastzittende energie los gelaten wordt. Ik hou ervan.

De rapé die Ramona had meegenomen was een stevige variant, maar wel ontzettend fijn.

De truffels namen we vóór de rapé. Ik kreeg 12,5 gram - minder dan normaal. Maar ik vond het helemaal prima.

Na de rapé installeerde ik me op mijn matras. Na een paar minuten voelde ik dat de truffel begon te werken. De muziek werd intenser, alles in de ruimte vervormde wat. En ik dacht: ohja, daar gaan we. Altijd dat moment waarop ik denk: man, waar begin ik weer aan.

En toen gebeurde er eigenlijk... niet zo veel.

In de beste zin van het woord.

Het werd geen intense reis, waarin ik allerlei diepe shit te verwerken kreeg. Het werd zacht. misschien is ‘kabbelend’ een betere omschrijving. Ik lag daar, de muziek droeg me mee, en ik voelde me gewoon goed. Ontspannen. Blij.

En toen moest ik zó lachen. Om mezelf. Om dat hert in die koplampen. Want, waarom die fucking angst? 

Niet dat er niets gebeurde. Op een gegeven moment kwam er een nummer, en toen kwam er oud zeer omhoog, pijnlijk en niet te plaatsen, maar who cares. Hoeft ook niet. 

Zelfs dat was mooi. Ik kon er volledig mee zijn. Het helemaal dragen. 

Ik moest ook denken aan de truffelceremonie van twee jaar geleden- met twee vriendinnen, en ook toen stonden we voor een grote beslissing. We gingen van onze oude locatie naar deze. Dat voelde spannend, onzeker en groot. 

En in die reis voelde ik in iedere cel van mijn lijf dat Leef de bedoeling is, dat de nieuwe locatie de bedoeling is. Dat het groter mocht worden. Ik voelde ook dat er ooit truffelceremonies bij Leef gegeven zouden gaan worden.

En daar lag ik dan met zo’n fijne groep dames, een ontzettend fijne reis te hebben op die nieuwe locatie. Ik voelde dankbaarheid in iedere cel van mijn lichaam.

We staan nu weer voor een beslissing. Die ook 'groot' voelt.

En ik voelde dat mijn angst daarvoor, precies hetzelfde aanvoelde als mijn angst voor deze reis.

Bang voor wat er zou komen. Voor het onbekende.

Wat als het niet lukt? 

Maar wat als het wél lukt?

Ik probeerde tijdens mijn reis nog het e.e.a. op te schrijven en het enige dat lukte was ‘Wie niet waagt wie niet wint’.

En zo is het maar net. Wie niet waagt wie niet wint.

Let’s go!